Horror na weekend

fot. Łukasz Śmigiel 2025 Fabuła: W wyniku nieoczekiwanej awarii transportowy statek kosmiczny Hunter Gratzner musi lądować na najbliższej zdatnej do życia planecie. Z katastrofy cało uchodzą m.in. pilotka Carolyn Fry, stróż prawa Jones oraz morderca i zbiegły więzień – Richard B. Riddick. Twórcy kina grozy uwielbiają eksperymentować z horrorem. Niekiedy czynnikiem zmuszającym ich do szukania nowych rozwiązań są niski budżet oraz ograniczenia produkcyjne danego obrazu. Tak było w przypadku „Szczęk” Stevena Spielberga (1975), „Blisko ciemności” Kathryn Bigelow (1987) czy „Terrifier” (2016) Damiena Leone. Podobnie sprawa ma się z „Pitch Black” (2000) Davida Twohy’ego. Zabierając się za ten projekt, reżyser miał już wprawdzie na koncie kilka poważnych sukcesów i mógł spodziewać się większych funduszy. Napisał przecież kasowy hit „Ścigany” z Harrisonem Fordem (1993), „G.I. Jane” (1997) z Demi Moore, a także – nieco wcześniej – doceniane przez fanów grozy „Critters 2” (1988) oraz „Czarnoksi...

fot. by Łukasz Śmigiel 2025 Fabuła:  Dwaj szkolni kumple (Ben i Marcus) przybywają do Nowego Orleanu, aby porządnie zabawić się w czasie karnauwału. Imprezowanie ma sprawić, że jeden z nich zapomni o miłosnym zawodzie. Po pewnym czasie, chcąc odpocząć od ulicznych tańców i wszechobecnego alkoholu, przyjaciele wyruszają na wycieczkę łodzią po okolicznych bagnach. Aż trudno uwierzyć, że od premiery tego filmu minęło już dokładnie 20 lat. „Topór” miał być objawieniem kina grozy i swego rodzaju powrotem na salony klasycznego, amerykańskiego horroru. Na okładce pudełka z filmem dumnie ogłaszano, że nie jest to żaden remake, sequel czy aktorska wersja anime. Mamy tu zatem do czynienia z oryginalnym pomysłem, bez odcinania kuponów. I choć hasła marketingowe bywają zwykle mocno na wyrost – w tym wypadku wszystko się zgadza. Pomimo niewielkiego budżetu (około 1,5 miliona dolarów) „Topór” pokazał coś świeżego w temacie slasherów i faktycznie osiągnął spektakularny sukces. Nie było tego być m...

  fot. Łukasz Śmigiel 2025 Fabuła: Clay Miller (w tej roli Jared Padalecki) wyrusza na poszukiwania swojej zaginionej młodszej siostry. Bohater nie ma pojęcia, że trop doprowadzi go na opuszczony i zapomniany leśny kemping Crystal Lake. „Piątek trzynastego” z 2009 roku w reżyserii Marcusa Nispela to nowoczesna wersja klasycznej historii opowiadającej o krwawych morderstwach popełnianych na terenie legendarnego obozu młodzieżowego Camp Crystal Lake. Wizytówką i twarzą tego cyklu jest potężny psychopata w masce hokejowej z maczetą w dłoni – Jason Voorhees. Seria ma niezwykle długą tradycję, sięgającą początku lat 80. Jeżeli cykl horrorów „Halloween” (1978–2022), a przynajmniej jego pierwszą część, możemy uznać za grozę bardziej przerażającą, wysublimowaną i psychologiczną... to seria „Piątek trzynastego” (1980–2009) okazuje się tasiemcem zupełnie innego pokroju. Kolejny już raz w naszych spotkaniach z horrorem mamy do czynienia z produkcjami, które idealnie wpisują się w tradycję am...

fot. Łukasz Śmigiel 2025 Fabuła: W Chicago ludzie zaczynają ginąć w tajemniczych okolicznościach. Śledztwo w tej sprawie prowadzi detektyw David Madison, z którym nikt nie chce współpracować, ponieważ w niejasnych okolicznościach stracił swojego dotychczasowego partnera. Poszlaki, na które trafia policjant, jednoznacznie wskazują, że w miejskich kanałach grasuje potężny gad. Dzielnemu detektywowi nikt nie chce jednak uwierzyć. „Aligator” z 1980 roku w reżyserii Lewisa Teague (znanego z takich produkcji jak „Cujo”, „Oko kota”, „Komando Foki” czy „Klejnot Nilu”) to bezwstydnie pulpowa, ale niezwykle udana wariacja na temat kultowych „Szczęk” (1975) Stevena Spielberga. Co ciekawe, spośród dwóch głośnych filmów zainspirowanych klasykiem o rekinie zabójcy, które powstały w podobnym czasie – mowa o „Piranii” Joe Dantego (1978) oraz właśnie „Aligatorze” – sam Spielberg zdecydowanie wyżej ceni historię o monstrualnym gadzie z Chicago. I trudno mu się dziwić. Choć „Aligator” nie powstał na baz...

fot. Łukasz Śmigiel 2025 Fabuła: Chris pokonuje długą trasę samochodem, spiesząc się na niezwykle ważną rozmowę o pracę. Poirytowany gigantycznym korkiem na autostradzie, decyduje się na ryzykowny przejazd kiepsko opisanym na mapie skrótem – otoczoną gęstym lasem górską drogą. Przypadek sprawia, że w tej bezwzględnej głuszy Chris poznaje grupkę młodych ludzi, z pomocą których przyjdzie mu stawić czoła zamieszkującym te dzikie tereny kanibalom. „Droga bez powrotu” ( Wrong Turn ) to slasher, który z pozoru niczym szczególnym się nie wyróżnia. A jednak ta skromna produkcja sprzed lat niespodziewanie przerodziła się w potężną franczyzę, rozbudowaną o kolejnych pięć części oraz głośny remake z 2021 roku. Kosztując niespełna 12 milionów dolarów, obraz zarobił ponad dwukrotność tej sumy i był sporym zaskoczeniem dla samych producentów. A wszystko to przy minimalnej kampanii reklamowej – amerykańscy cenzorzy uznali bowiem, że zapowiadające film zwiastuny są emocjonalnie zbyt „intensywne” i dr...

fot. Łukasz Śmigiel 2025 Fabuła: Tytułowa Elvira to ekscentryczna prezenterka, która prowadzi swój autorski program telewizyjny poświęcony horrorom klasy B. Show prezentuje opowieści w stylu kultowych dzieł Rogera Cormana (fragment jednego z jego filmów – „It Conquered the World” z 1956 roku – otwiera zresztą całą historię). Po nagłej zmianie szefostwa wierna swoim zasadom bohaterka z hukiem traci pracę. Nie poddaje się jednak i planuje zgromadzić pieniądze na własne, spektakularne show w Las Vegas. Niespodziewana śmierć dalekiej krewnej przynosi niespodziewane rozwiązanie. Ciotka pozostawia jej bowiem tajemniczy spadek: zrujnowaną willę rodem z klasycznego horroru, niezwykłą księgę kucharską oraz... ekscentrycznego psa. Kłopot w tym, że spadek czeka na nią w malutkim, konserwatywnym miasteczku daleko na południu Stanów Zjednoczonych. Szybkie wyjaśnienie: Aktorka Cassandra Peterson rzeczywiście stworzyła na potrzeby prawdziwego programu telewizyjnego pt. „Elvira's Movie Macabre” ...

fot. Łukasz Śmigiel 2025 Fabuła: Dwie dziewczyny – Tara i Dawn – wracają nocą z suto zakrapianej imprezy halloweenowej. Po drodze natykają się na osobliwego mężczyznę w przebraniu koszmarnego klauna, który z milczącą i złowrogą determinacją zaczyna podążać ich śladem. „Terrifier” to horror, który zdecydowanie nie jest pozycją dla każdego. Z pewnością nie zaczynałbym od tego seansu swojej przygody z kinem grozy, a jednak bez dłuższego zastanowienia umieściłem go na osobistej, subiektywnej liście 1001 filmów, które warto zobaczyć przed śmiercią. Istnieje ku temu przynajmniej kilka bardzo dobrych powodów, ale dla porządku zacznijmy od... minusów. Fabuła obrazu, jakby zainspirowana jedną z krwawych legend miejskich, wydaje się szczątkowa, wręcz pretekstowa, a wszystkie dialogi można by bez trudu spisać na jednej kartce papieru i raczej nie zapadną nam one w pamięć. Podobnie rzecz ma się z minimalistyczną oprawą muzyczną, która nie wyróżnia się niczym szczególnym. „Terrifier” narodził się ...